grecia
Embajada de la República Bolivariana de Venezuela en Grecia
Η Βενεζουέλα και ο Παναμάς συμφωνούν στην πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων - Venezuela y Panamá acuerdan el restablecimiento integral de relaciones PDF Imprimir E-mail

0 COMUNICADO OFICIALΟι κυβερνήσεις της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας και της Δημοκρατίας του Παναμά, προκειμένου να διατηρήσουν εποικοδομητικές διμερείς σχέσεις και να προωθήσουν την ευημερία των πολιτών τους, συμφωνούν να:

1. Επαναφέρουν την παρουσία των πρεσβευτών του Παναμά που είναι διαπιστευμένοι στη Βενεζουέλα και της Βενεζουέλας που είναι διαπιστευμένοι στον Παναμά.

2. Επαναφέρουν την εναέρια σύνδεση

3. Διατηρούν το διπλωματικό διάλογο ανοικτό και με σεβασμό, προκειμένου να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τις διάφορες πτυχές της διμερούς ατζέντας.

Σε συνέχεια των παραπάνω, οι Υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών θα παρουσιάσουν εντός τριάντα ημερών στους Προέδρους μια έκθεση προόδου.

Καράκας, 26 Απριλίου 2018

**********************

Los gobiernos de la República Bolivariana de Venezuela y de la República de Panamá, en aras de mantener relaciones bilaterales constructivas y favorecer el bienestar de sus ciudadanos, acuerdan:

1. Restablecer la presencia de los embajadores de Panamá acreditado en Venezuela y de Venezuela acreditado en Panamá.

2. Restablecer la conectividad aérea.

3. Mantener el diálogo diplomático abierto y respetuoso, a fin de seguir tratando los diversos aspectos de la agenda bilateral.

En seguimiento a lo anterior, los Cancilleres de ambos países, rendirán en treinta días un informe de avance a los Presidentes.

Caracas, 26 de abril de 2018

 
Ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από το σχέδιο της δολαριοποίησης της Βενεζουέλας- Qué intereses están detrás del plan de dolarizar a Venezuela PDF Imprimir E-mail

Dolarización

Η υπόσχεση της δολαριοποίησης της Βενεζουέλας στο πλαίσιο μίας ενδεχόμενης κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Χένρι Φαλκόν, προφανώς συνιστά μετατροπή του μπολίβαρ ως νομισματικό σύμβολο. Ο βαθύτερος σκοπός ενός τέτοιου γεγονότος όμως θα ήταν πολύ πιο περίπλοκος και σύνθετος.
Φράνκο Βιέλμα

Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι η αντικατάσταση ενός εθνικού νομίσματος με το αμερικάνικο νόμισμα δεν αποτελεί απλά ένα νομισματικό μέσο ή εργαλείο με αποκλειστικά οικονομικούς σκοπούς. Αυτό είναι γεγονός στην περίπτωση οποιασδήποτε χώρας, αλλά αποκτά μεγαλύτερη σημασία στην περίπτωση της Βενεζουέλας λόγω δύο προφανών ιδιαιτεροτήτων: η Βενεζουέλα είναι η χώρα με τα πιο σημαντικά πετρελαϊκά αποθέματα στον κόσμο και είναι επιπροσθέτως ένας γεωπολιτικός παράγοντας αντίθετος προς τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρέπει λοιπόν να λάβουμε υπόψη μας αυτές τις πολιτικές μεταβλητές.

Ένα από τα χαρακτηριστικά που επιβάλλεται στην πολιτική πραγματικότητα της εποχής μας είναι ότι στις εξωτερικές σχέσεις η ανάπτυξη χαρτών αποσταθεροποίησης στον κόσμο και η άνοδος του πολέμου συνοδεύονται επίσης από μία γερή πολιτική υποταγής και διάλυσης από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών που προέρχεται από τα μεγάλα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας και είναι υπέρ αυτών. Σε τι συνίσταται αυτό;

Πρόκειται για την προϋπόθεση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στο πλαίσιο μίας σταθερής εξασθένισης της πολιτικής δράσης των κρατών, της μείωσης και απομόνωσης αυτών μέσα σε ένα σύνολο αδρανειών που επιβλήθηκαν από χώρες που λειτουργούν ως παράγοντες παγκόσμιας εξουσίας. Αυτό που ο Φερνάν Μπρωντέλ όρισε στη θεωρία του για το «σύστημα-κόσμο» ως ένα δίκτυο σχέσεων που ανέπτυξαν επιρροές από τα κέντρα προς τις περιφέρειες, το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένας διαμορφωτικός παράγοντας της διεθνούς πολιτικής.

Η επιβολή των αδρανειών των παλιών και νέων αυτοκρατοριών στην πολιτική σφαίρα, η απομόνωση αναπτυσσόμενων περιοχών και χωρών μέσω της λεηλασίας των πόρων τους, η δημιουργία ζωνών διαρκών συγκρούσεων και ο κατακερματισμός των περιφερειακών μπλοκ, είναι φαινόμενα που, παρόλο που δεν είναι εντελώς καινούρια, έχουν στοιχεία πολύ πιο επικίνδυνα σε αυτούς τους καιρούς καμπής ανάμεσα στην ισχύουσα παγκόσμια τάξη και τον πολυπολικό κόσμο που διαμορφώνεται.

Η θέση των ΗΠΑ και της παλιάς δυτικής Ευρώπης επιμένει στην ανάπτυξη μίας συνέργειας η οποία υποστηρίζει όλο και περισσότερο τις πολεμικές συγκρούσεις για να διατηρεί βάσεις επιρροής και πρόσβασης στους φυσικούς πόρους των περιφερειακών χωρών που παλεύουν για να υπερβούν την κατάσταση υποταγής τους. Αυτός είναι ο κόσμος όπου τώρα οι αναδυόμενες δυνάμεις αναλαμβάνουν έναν όλο και πιο βαρύ ρόλο, ρόλο αντίβαρου στην πραγματικότητα, στις μεγάλες παγκόσμιες αποφάσεις.

Επομένως, η υποταγή των Κρατών Εθνών, η οποία δεν αποτελεί καινοτομία, παίρνει μία νέα δυναμική ως μέθοδος, ως φόρμουλα σε αυτούς τους καιρούς συστημικής διένεξης. Συνίσταται λοιπόν στην κατάσχεση μέσω της ειρηνικής (πολιτικής) ή βίαιης (πραξικοπημάτων ή πολέμων) οδού, ολόκληρων εθνών για να τα διαλύσουν, να τα απενεργοποιήσουν και να απαχθεί η βάση των πόρων τους.
Σχετικά με τις εθνικές οικονομίες και τα νομίσματά τους, αυτά ακολουθούν τη δυναμική των παγκόσμιων αγορών για να αντιμετωπίσουν το αμερικανικό νόμισμα σε συνθήκες ανταγωνισμού, σύμφωνα με άνισες δυναμικές και υπό όρους της δικτατορίας του δολαρίου ως σημείο αναφοράς για το εξωτερικό εμπόριο.

Όσον αφορά τη Βενεζουέλα ως χώρα που βρίσκεται σε οικονομικό πόλεμο, υπάρχουν κι άλλες ιδιαιτερότητες. Το νομισματικό σύμβολο της Βενεζουέλας επηρεάζεται στο πλαίσιο μίας διαδικασίας καταστροφής από τη δημιουργία μίας παράλληλης αγοράς επηρεασμένης από πολιτικές μεταβλητές και χειραγώγησης από το εξωτερικό.
Η ισοτιμία συναλλάγματος προπληρωμένη από την Κολομβία, η εξαγωγή φυσικού νομίσματος και η ακόλουθη εσωτερική εξαφάνισή του από πλευράς ντόπιων παραγόντων της οικονομίας, αποτελούν στοιχεία που δεν στοχεύουν μόνο στην εξάπλωση της υπερπληθωρικής δίνης, αλλά και στην καταστροφή του μπολίβαρ ως κυρίαρχου εθνικού σημείου αναφοράς.

Κατά συνέπεια χρειάζεται να αναγνωρίζεται ότι, εν μέσω της εκλογικής επίθεσης στη Βενεζουέλα που εξαπολύθηκε με αφορμή τις προεδρικές εκλογές της 20ης Μαΐου, αυτό που φαινομενικά αποτελεί μία πρόταση στο πλαίσιο της εκλογικής καμπάνιας, είναι στην πραγματικότητα η εξέλιξη μίας διαδικασίας που αρθρώνεται εδώ και καιρό κατά τα χρόνια των δύσκολων οικονομικών συγκυριών.

Αν αναθεωρήσουμε την πρόταση του Φρανσίσκο Ροδρίγκες, που ενδέχεται να είναι ο υπεύθυνος οικονομικών θεμάτων σε μία υποθετική κυβέρνηση του Χένρι Φαλκόν, η διαδικασία νομισματοποίησης της οικονομίας της Βενεζουέλας γύρω από το δολάριο σε πρώτο στάδιο συνιστά στη διάθεση όλης της οικονομικής ετοιμασίας της Δημοκρατίας της Βενεζουέλας για αυτούς τους σκοπούς.

Υπολογίζεται ότι τα έσοδα από εξαγωγές πετρελαίου για το 2018 θα φτάσουν τα 28 δισεκατομμύρια δολάρια και θα χρησιμοποιηθούν διεθνή αποθέματα αξίας 9 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανταλλαγή μπολίβαρες με δολάρια βάσει συναλλαγματικής ισοτιμίας 75.000 μπολίβαρες ανά δολάριο. Και όλο αυτό, τονίζουμε, με σκοπό τη νομισματοποίηση της πραγματικής οικονομίας σε δολάρια ώστε να γίνει ο τρόπος πληρωμής μέσω του οποίου θα γίνουν οι καθημερινές οικονομικές συναλλαγές αγαθών και υπηρεσιών. Σε αυτό το σενάριο, αυτό θα αποτελούσε το πρώτο βήμα στην εξάρθρωση της εθνικής οικονομικής βάσης.

Αυτά τα ποσά είναι ακόμα ανεπαρκή για την αρμονική νομισματοποίηση της πραγματικής οικονομίας σε δολάρια. Επιπλέον, δεν υπολογίζονται η καταβολή των δεσμεύσεων του τρέχοντος χρέους -που αντιστοιχούν περίπου σε 8 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως ή περίπου 80 δισεκατομμύρια δολάρια σε 10 χρόνια- οι εισαγωγές της Βενεζουέλας που φτάνουν τα 17 δισεκατομμύρια περίπου, σύμφωνα με στοιχεία της ECLAC του 2017, η χρηματοδότηση κοινωνικών αποστολών, η καταβολή κρατικής μισθοδοσίας σε περίπου 6 εκατομμύρια εργαζομένους και συνταξιούχους και η επένδυση σε έργα και υπηρεσίες του Κράτους.

Απορρίπτεται ακόμα η προεκλογική υπόσχεση του Χένρι Φαλκόν σύμφωνα με την οποία θα δοθεί κάρτα με δολάρια σε 30 εκατομμύρια βενεζουελάνους αξίας 25 δολαρίων μηνιαίως σε ενήλικες και 10 δολαρίων στα παιδιά. Μία υπόσχεση που θα κόστιζε περίπου 7 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως ή 70 δισεκατομμύρια δολάρια στα δέκα χρόνια. Έχει η Βενεζουέλα την ικανότητα να αποκτήσει τέτοια βάση πόρων σε δολάρια μέσω της παραγωγής εσωτερικού (φόρων) και εξωτερικού εισοδήματος (εξαγωγών); Σίγουρα όχι.

Το έλλειμα θα εξακολουθεί να είναι μέρος της πραγματικότητας σε μία δολαριοποιημένη Βενεζουέλα. Στην περίπτωση της εξαφάνισης της Κεντρικής Τράπεζας της Βενεζουέλας, η οποία είναι σαφής ύστερα από τη δολαριοποίηση, θα χανόταν η ικανότητα έκδοσης εθνικού νομίσματος. Η κάλυψη του ελλείματος θα ήταν εφικτή μόνο σε ένα πιθανό πλαίσιο απόκτησης μεγάλων χρεών σε δολάρια από πιστωτικά ιδρύματα όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή, αλλιώς, από εταιρείες επιχειρηματικού κεφαλαίου οι οποίες στις συνθήκες της οικονομίας της Βενεζουέλας θα έπαιζαν το ρόλο εταιρειών επένδυσης κεφαλαίων σε επισφαλές επιχειρηματικό περιβάλλον (vulture funds).

Η πλήρης κατάργηση της οικονομικής βάσης στο πλαίσιο μίας δολαριοποίησης θα συνοδευόταν από ένα μέγα χρέος που θα αποτελούσε «όαση» για τους ομολογιούχους, ακριβώς στη μέση της ερχόμενης κατάρρευσης του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, καθώς δείχνουν οι αναταραχές στις χρηματοπιστωτικές αγορές και ο πολλαπλασιασμός τοξικών εργαλείων όπως εκείνα που γνώρισε ο κόσμος το 2008 και δημιούργησαν τη χρηματοπιστωτική κρίση που εξακολουθεί να κλονίζει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Η υπόταξη του έθνους κράτους της Βενεζουέλας και του νομίσματός της συνεπάγεται τον περιορισμό τους στο δανεισμό δολαρίων που στην αρχή θα μπορούσε να φτάσει τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια μέσα σε 10 χρόνια, σύμφωνα με εκτιμήσεις νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων όπως ο Ρικάρντο Χάουσμαν.

Μία οικονομία με τεράστια βάση πετρελαϊκών πόρων που δεν έχει αναπτυχθεί ακόμη όπως αυτή της Βενεζουέλας, θα ήταν η εστία μίας οικονομίας δομημένης γύρω από το δολάριο και το χρέος, σε μόνιμη βάση για τα επόμενα τουλάχιστον 30 χρόνια. Αν η Βενεζουέλα αποκτά αρχικά ένα χρέος ύψους τουλάχιστον 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, θα μπορούσε να έχει στις πλάτες της στα επόμενα 20 χρόνια μια βαριά ετήσια εξυπηρέτηση χρέους περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό θα αποτελούσε μία συμφωνία με υψηλά κέρδη για τους κατόχους ομολόγων και επιχειρηματικών κεφαλαίων, αλλά όχι απαραίτητα για τη μεγάλη πλειοψηφία της Βενεζουέλας που προέρχεται από τη διαδικασία οικονομικής πτώχευσης που προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της καταστροφής του μπολίβαρ. Πρέπει να αντιμετωπίζεται ένα τεράστιο οικονομικό και, κατά συνέπεια, κοινωνικό κόστος.

Μία ακόμη λεπτομέρεια που πρέπει να ζυγιστεί είναι το γεγονός ότι η πρόταση δολαριοποίησης δεν είναι αφελής. Ο Χένρι Φαλκόν και ο επικεφαλής της τράπεζας Τορίνο Καπιτάλ, Φρανσίσκο Ροδρίγκες, με την υποστήριξη του Στιβ Χανκ, οικονομολόγου του Χάρβαρντ που νομιμοποιεί διεθνώς την παράλληλη αγορά και προωθεί τη δολαριοποίηση της Βενεζουέλας, προσφέρουν στις Ηνωμένες Πολιτείες την χρηματοοικονομική διοίκηση της Βενεζουέλας. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό αποτελεί την κατάσχεση αυτής της οικονομίας ως αγαθό που προσφέρει πετρελαϊκό στήριγμα το δολάριο.

Όπως γνωρίζουμε, η άνοδος των κρυπτονομισμάτων, το εμπόριο στην Ευρασία μέσω εθνικών νομισμάτων και ιδίως η άνοδος του κινέζικου γουάν στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και ειδικότερα στο πετρελαϊκό εμπόριο (συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης με το όνομα πετρογουάν) υπονομεύουν το ρόλο του δολαρίου ως ηγεμονικό νόμισμα.

Η έκδοση συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου σε γουάν από την Κίνα άνοιξε τώρα μία καινούρια κατεύθυνση στον εκτοπισμό του πετρελαϊκού εμπορίου σε δολάρια, γεγονός που διευκόλυνε την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών στο εμπόριο ενέργειας και στη βάση της παγκόσμιας χρηματοδότησης. Όλοι οι δρόμοι έδειχναν το πετροδολάριο όταν θέλουμε να εξηγήσουμε την κυριαρχία των ΗΠΑ μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Επομένως ο ρόλος που τώρα έχει η Κίνα ως κύριος εισαγωγέας αργού στον κόσμο, σημαίνει συναγερμό στις ΗΠΑ.

Αποτελεί πλέον επείγον ζήτημα για τις ΗΠΑ να υποτάξει πετρελαϊκά έθνη για να επιβάλει το δολάριο και να τα χρησιμοποιεί ως βάση πόρων που θα υποστηρίξει, θα αναζωογονήσει και θα δώσει συνέχεια στο πετροδολάριο ως αρχή και γεωπολιτικό παράγοντα. Αυτή είναι η πραγματική κατεύθυνση μίας ενδεχόμενης δολαριοποίησης της Βενεζουέλας.

********************

La promesa de dolarizar Venezuela en el contexto de un eventual gobierno capitaneado por Henri Falcón, en apariencia, consiste en dar vuelta de hoja al bolívar como signo monetario. Pero el objetivo profundo de tal evento sería mucho más intrincado y complejo.

Franco Vielma

Es necesario entender que la sustitución de un signo monetario nacional por la imposición de la moneda estadounidense no consiste en una simple medida monetaria o instrumental con propósitos exclusivamente económicos. Esto es un hecho tratándose de cualquier país, pero esto adquiere más relevancia tratándose de Venezuela por dos particularidades evidentes: Venezuela es el país con las principales reservas petroleras del mundo y es además un factor contrapuesto en el ámbito geopolítico a la posición de EEUU. Hay que considerar estas variables políticas.

Una de las características que se está imponiendo en el hecho político de nuestro tiempo es que para las relaciones exteriores el desarrollo de los mapas de inestabilidad en el mundo y el auge de la guerra también viene acompasada de una consistente política de avasallamiento y desmantelamiento por parte de los Estados nación, desde y a favor de los grandes centros del poder global. ¿En qué consiste esto?

Se trata de la premisa de la política neoliberal en el marco de un debilitamiento consistente de la acción política de los Estados, su reducción y confinamiento al conjunto de inercias impuestas desde países que fungen como factores de poder global. Lo que Fernand Braudel definió en su tesis de "sistema-mundo" como un entramado de relaciones que desarrollaron gravitaciones desde los centros hasta las periferias, es en el hecho un factor modulador de la política internacional.

La imposición de las inercias de los viejos y nuevos imperios en el ámbito político, el confinamiento de regiones y países en vías de desarrollo al saqueo de sus recursos, la creación de zonas de conflicto perenne y la fragmentación de los bloques regionales, son presentaciones que, aunque no son nuevas del todo, tienen elementos mucho más peligrosos en estos tiempos de inflexión entre el orden mundial vigente y el mundo multipolar que se está configurando.

La posición de EEUU y la vieja Europa occidental persiste en el desarrollo de una sinergia que cada vez más se respalda en los conflictos bélicos para sostener bases de influencias y acceso a los recursos a naturales de los países periféricos que pugnan por superar sus condiciones de vasallaje. Este es el mundo donde ahora asumen las potencias emergentes un papel cada vez más pesado, de contrapeso en realidad, en las grandes definiciones globales.

Por lo tanto, el avasallamiento de los Estados nación, que no es una novedad, toma un nuevo impulso como método, como fórmula en estos tiempos de conflicto sistémico. Consiste en la confiscación por vía pacífica (política) o violenta (golpes de Estado o guerras) de naciones enteras para desmantelarlas, inhabilitarlas y secuestrar su base de recursos.

En referencia a las economías nacionales y sus monedas, estas van a la dinámica de los mercados globales a lidiar en condiciones de competencia frente a la divisa estadounidense, acorde a dinámicas desiguales y bajo los términos de la dictadura del dólar como referente del comercio exterior.

Tratándose de Venezuela como país en guerra económica hay más particularidades a sopesar. El signo monetario venezolano viene decantándose en el marco de un proceso de destrucción inducida mediante la construcción de un mercado paralelo influido por variables políticas y manejado desde el extranjero.

El tipo de cambio propagado desde Colombia, la extracción de la moneda física y el consecuente escamoteo interno por parte de los factores domésticos de la economía, son componentes que apuntan no sólo a la propagación de la espiral hiperinflacionaria venezolana, sino también la destrucción del bolívar como referente soberano nacional.

En consecuencia es necesario reconocer que en medio de la diatriba electoral venezolana proyectada para las elecciones presidenciales del 20 de mayo, lo que es hoy en apariencia una propuesta de campaña electoral es en realidad la evolución de un proceso que ya viene articulándose en años de severa coyuntura económica.

Si revisamos la propuesta de Francisco Rodríguez, el eventual abanderado de la materia económica en el hipotético gobierno de Henri Falcón, el proceso de monetización de la economía venezolana alrededor del dólar consiste en primer lugar en la colocación de todo el apresto financiero de la República para tales fines.

La referencia apunta al ingreso para el 2018 de unos 28 mil millones de dólares por exportaciones petroleras y el uso de las reservas internacionales, de unos 9 mil millones de dólares, para efectuar un canje de bolívares a dólares en una tasa de 75 mil bolívares por dólar. Esto, recalcamos, con el fin de monetizar al dólar en la economía real y convertirlo en el medio de pago con el cual se realizarían las transacciones económicas rutinarias de bienes y servicios. Ese sería el primer evento de desmantelamiento de la base financiera nacional en ese escenario.

Esos montos son todavía insuficientes para monetizar de manera armónica al dólar en la economía real. Dejan de lado además el pago de compromisos de deuda vigente, unos 8 mil millones de dólares anuales o unos 80 mil millones de dólares en 10 años, el orden de importaciones venezolanas de unos 17 mil millones acordes a datos de la CEPAL en 2017, el financiamiento de misiones sociales, el pago de la nómina estatal de unos 6 millones de empleados y pensionados y la inversión en obras y servicios del Estado.

Incluso es desestimada la promesa de campaña de Henri Falcón de dar tarjeta en dólares a 30 millones de venezolanos, a razón de 25 dólares mensuales a cada adulto y 10 dólares a cada niño. Una promesa que costaría unos 7 mil millones de dólares al año o 70 mil millones de dólares en 10 años. ¿Venezuela tiene la capacidad para adquirir esa base de recursos en dólares mediante la generación de renta interna (impuestos) y externa (exportaciones)? Definitivamente no.

El déficit seguirá siendo una realidad en una Venezuela dolarizada. Ante una desaparición del Banco Central de Venezuela, cosa que es explícita en una dolarización, se perdería la capacidad de emitir moneda nacional. La cobertura del déficit sería sólo posible en un marco de adquisición de megadeudas en dólares por instancias acreedoras como el Fondo Monetario Internacional, o en otro caso, fondos de riesgo, que en las condiciones de la economía venezolana podrían asumir el rol de capitales buitre.

El desmantelamiento total de la base económica en el marco de una dolarización vendría acompañado de una megadeuda que tendría una cualidad de "oasis" para los tenedores de bonos, justo en medio de la debacle en ciernes del sistema capitalista internacional, signado por turbulencias en los mercados financieros y la proliferación de instrumentos tóxicos, como los que el mundo conoció en el 2008 y que se decantaron en la crisis financiera que sigue estremeciendo a EEUU y Europa.

Avasallar al Estado nación venezolano y a su moneda implica confinar a un endeudamiento en dólares que para empezar podría alcanzar los 100 mil millones de dólares en 10 años, según estimaciones de economistas neoliberales como Ricardo Hausmann.

Una economía con una base enorme de recursos petroleros aún por desarrollar, como la venezolana, sería entonces el hervidero de una economía estructurada alrededor del dólar y la deuda de manera perenne, o al menos durante los próximos 30 años. Si Venezuela adquiere para empezar una deuda de al menos 100 mil millones de dólares, podría tener sobre sus hombros en los próximos 20 años un pesado servicio de deuda anual de unos 20 mil millones de dólares. Que sería un negocio con sumos beneficios para los tenedores de bonos y capitales de riesgo, pero no necesariamente para las grandes mayorías venezolanas que vienen del proceso de pauperización económica generado durante la destrucción del bolívar. Se lidia con un enorme costo financiero y en consecuencia social.

Otro detalle a sopesar es que no hay sentido de inocencias en las propuestas de dolarización. Henri Falcón y el jefe del banco Torino Capital, Francisco Rodríguez, aupados por Steve Hanke, un economista de Harvard que legitima a nivel internacional el mercado paralelo y promueve la dolarización en Venezuela, ofrecen a EEUU el capitaneo financiero de Venezuela. Para EEUU esto supone confiscar esta economía como bien de respaldo petrolero al dólar.

Como sabemos, el auge de las criptomonedas, el comercio en Eurasia mediante monedas nacionales y especialmente el auge del yuan chino en las transacciones financieras globales y en específico en el comercio petrolero (contratos de futuros bajo nombre de petroyuan), socavan el rol del dólar como moneda hegemónica.

La emisión de futuros petroleros en yuanes por parte de China ha abierto ahora un sentido novedoso para el desplazamiento del comercio petrolero en dólares, cuestión que había facilitado el dominio de EEUU sobre el comercio de energía y la base de finanzas globales. Todos los caminos han apuntado al petrodólar si queremos explicar el dominio de EEUU posterior a la Segunda Guerra Mundial. Así que el rol empleado ahora por China como principal importador de crudo del mundo, enciende las alarmas en EEUU.

Es ahora una cuestión de urgencia para EEUU avasallar naciones petroleras para imponer el dólar y emplearlas como base de recursos de respaldo para reanimar y darle continuidad al petrodólar como instancia y factor geopolítico. Esa es la dirección profunda de una eventual dolarización de Venezuela.

 
Más artículos...
<< Inicio < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Próximo > Fin >>

Página 10 de 240

Síguenos

Follow us  Become a Facebook fan   

Otras Noticias

dignidadnacional esp
Seccion-COnsular
pasaporte
venezuela-se-respeta
bot mensaje chavez
ALBA
celac
derchos vivir
Telesur